ΕΜΙΛΙΑ ΓΚΑΛΟΤΙ’10
«ΕΜΙΛΙΑ ΓΚΑΛΟΤΙ» του Γκ. Εφ. Λέσινγκ, σε Μετάφραση Γ. Δεπάστα και Σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, στο «Εθνικό Θέατρο» Το εμβληματικό έργο του μεγάλου Γερμανού δραματουργού που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1722 και αποτελεί την κορωνίδα του ρεαλιστικού αστικού δράματος του 18ου αιώνα, σηματοδότησε την απομάκρυνσή του από τους κανόνες του Γαλλικού κλασικισμού και καθόρισε με […]
ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ’10
«ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ» του Αλέξη Σταμάτη , σε Σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη, στο «Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας» Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει εξ αρχής πως δεν έγραψε ένα έργο για τον «Δεκέμβρη, τα Ματ και τα Δακρυγόνα της Αστυνομίας». Πράγμαι ουσιαστικά χρησιμοποιεί την ειδική συνθήκη της εξεγερμένης Αθήνας και τους συνειρμούς που φέρει η περιοχή των Εξαρχείων, η οποία πλέον […]
ΔΥΤΙΚΗ ΑΠΟΒΑΘΡΑ΄14
«ΔΥΤΙΚΗ ΑΠΟΒΑΘΡΑ» του Μπερνάρ Μαρί Κολτές, σε σκηνοθεσία Λουντοβίκ Λαγκάρντ, στο Εθνικό Θέατρο Ένα κείμενο της δεκαετίας του 1980, εμπνευσμένο από τα βαθιά κοινωνικά ρήγματα της «παγκοσμιοποιημένης» Ν. Υόρκης, προφητικό για τις μέρες που ακολούθησαν και έφτασαν έως εμάς. Ενας συμβολικός – ρεαλιστικός ποταμός Χάντσον, μια εγκαταλελειμμένη από τους μεσοαστούς περιοχή, μια δυτική αποβάθρα ενός […]
ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΕΚΑ.07
«ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΕΚΑ» Μία παράσταση βασισμένη σε εμπειρίες μεταναστών, σε διαμόρφωση κειμένου και σκηνοθεσία Λαέρτη Βασιλείου, στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» Ο Λαέρτης Βασιλείου, ο Κρις Ραντάνοφ, ο Ενκελετ Φεζολλάρι και ο Δαβίδ Μαλτέζε είναι ηθοποιοί, μουσικοί, άνθρωποι της σκηνής, με την ιδιαιτερότητα να είναι ταυτόχρονα μετανάστες δεύτερης γενιάς, που ζούν στην Ελλάδα μετά την […]
ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ’15
«ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ» των Δημήτρη Κεχαϊδη και Ελένης Χαβιαρά, σε Σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, στο Θέατρο «Μουσούρη» Ημουν πρωτοετής φοιτήτρια, όταν το 1979, στο μαγικό υπόγειο του Κουν, μέσα στην έξαρση της μεταπολίτευσης, κλαίγαμε από τα γέλια, παρακολουθώντας τις «Δάφνες και Πικροδάφνες». Με όλη μας δε την παιδική παντοδυναμία και την έπαρση της νιότης, θεωρούσαμε ότι […]
Δάφνες και Πικροδάφνες’12
«Δάφνες και Πικροδάφνες» των Δημήτρη Κεχαϊδη-Ελένης Χαβιαρά, σε Σκηνοθεσία Γιάννη Μόρτζου, στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» Ημουν πρωτοετής φοιτήτρια, όταν το 1979, στο μαγικό υπόγειο του Κουν, μέσα στην έξαρση της μεταπολίτευσης, κλαίγαμε από τα γέλια, παρακολουθώντας τις «Δάφνες και Πικροδάφνες». Με όλης μας δε την παιδική παντοδυναμία και την έπαρση της νιότης, θεωρούσαμε ότι αυτός […]
ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ή τα Ορφανά του ΣΥΡΙΖΑ Ο Χαρίλαος Φλωράκης έλεγε πως «αλήθεια είναι ό,τι συμφέρει το λαό». Το θυμάμαι από τους τίτλους μιας συνέντευξής του στο «ΒΗΜΑ», στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Προσωπικά μετά από 40 χρόνια στην κομμουνιστική Αριστερά , θα το διατύπωνα λίγο διαφορετικά: «Η αλήθεια συμφέρει το λαό». Οποια […]
ΒΙΚΤΩΡ ή ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ’17
«ΒΙΚΤΩΡ ή ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ» του Ροζέ Βιτράκ σε Λιμπρέτο και Μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και Σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη Ο Βικτώρ είναι μόλις 9 χρονών, αλλά παράλογα ώριμος, ασυμβίβαστος και ευαίσθητος. Μέσα σε μια νύχτα θα αποκαλύψει τη σκληρή εικόνα μιας υποκριτικής, συμβατικής ζωής. Ένα έργο για τις καλά κρυμμένες ιστορίες και τις σκοτεινές πλευρές […]
ΒΙΤΡΙΟΛΙ’13
«ΒΙΤΡΙΟΛΙ» του Γιάννη Μαυριτσάκη, σε Σκηνοθεσία Ολιβιέ Πι, στη «Νέα Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου Ο Μαυριτσάκης έχει κάνει ήδη αίσθηση στο θεατρικό κοινό με τα προηγούμενα έργα του, «Βόλφγκανγκ», «Το τυφλό σημείο» και «Κωλοδουλειά». Στο «Βιτριόλι», δείχνει να χάνεται μέσα στην αντανάκλαση ενός κόσμου βουτηγμένου στη σκληρότητα, τη νεύρωση, την τρέλα. Ο μανιοκαταθλιπτικός νεαρός ήρωάς […]
ΒΟSSA NOBA.08
«ΒΟSSA NOBA» από τον Κωνσταντίνο Ρήγο στο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΡΕΧ / ΣΚΗΝΗ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ Πολλές φορές η Τέχνη του Χορού καταφέρνει να εκφράσει ουσιαστικότερα κάποιες ανθρώπινες καταστάσεις, απότι η Τέχνη του Θεάτρου . Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα του «έρωτα», θέμα κλισέ πολλές φορές, βρίσκει πρώτ’ απ’ όλα στη «σωματικότητα» του χορού και συμπληρωματικά στο «λόγο» […]